Bart en Jonas go South (Africa)

Toen ze zei

ik wil je nooit meer kwijt

vroeg ik me af

wie wie zou volgen.

Toen ze zei

ik wil je nooit meer kwijt

wist ik:

we gaan samen.

Net zo min de wereld.

De liefde

noch de haat.

Voor wie alles wil verklaren

brengt de nacht maar zelden raad.

Aangezien schrijven dolle pret is en blogs lezen ook: een gedicht. Voor jullie allemaal. Enjoy!

KOFFIE 

Ze blies de haren van haar voorhoofd

En ik schoof bij.

Een bakje troost

En een laatste sigaret.

Haar slurpen omhelsde de stilte

En maakte er iets moois van.

De melk werd een wolkje

En ik dacht aan niets.

Koffie drink ik zwart, zei ze

Omdat al de rest dan mooier lijkt.

Sicko is de nieuwe documentaire van Michael Moore over de gezondheidszorg in de Verenigde Staten. De VS kent geen uitgebouwde sociale zekerheid en daarom zijn mensen verplicht om zich te verzekeren bij privé-maatschappijen. Vele mensen vallen in dit systeem uit de boot. Zij die de maandelijkse premie niet kunnen ophoesten, zij die omwille van een te grote risicofactor geweigerd worden, ... Zo is het niet mogelijk om als kankerpatiënt een verzekering af te sluiten. Pre-existing disorder heet dat dan.Bovendien weigeren zo goed als alle (privé)-ziekenhuizen zorg te verlenen aan een patiënt die de betaling van zijn facturen niet kan garanderen. Maar zelfs mensen die een verzekering hebben, zijn niet zeker van terugbetaling. Elke keer dat de klant een terugbetaling verwacht van de maatschappij, moet hij een aanvraag indienen. Heel vaak wordt deze aanvraag tot terugbetaling dan geweigerd. Michael Moore laat enkele mensen aan het woord die voor zo een prive-maatschappij werken. Daaruit blijkt dat deze maatschappijen er alles aan doen om zo weinig mogelijk terug te betalen. De kleinste fout op het aanvraagformulier of de kleinste aanwijzing dat er sprake is van een 'pre-existing disorder' volstaat om te weigeren. De overheid voert geen enkele vorm van controle uit op deze criteria. Dit heeft natuurlijk menselijke drama's tot gevolg, die Michael Moore uitvoerig laat zien. Zuid-Afrika heeft slechts een minieme vorm van sociale zekerheid. Op het gebied van gezondheidszorg zijn er zo goed als geen voorzieningen voor de locals. Ik maakte aan de lijve mee wat zoiets tot gevolg kan hebben. Jabu's moeder is ziek. Wat ze precies heeft, weet ze niet. Het enige dat ze zich kan veroorloven zijn sporadische bezoeken aan de huisarts. Eén van hen zei dat ze kanker had. Twee andere zeiden iets anders. Eigenlijk moet ze dus onder de scanner, maar daar is er geen geld voor. Jabu vertelde me dit vlak voor ik naar Stellenbosch vertrok. ZIjn moeder zou dat weekend namelijk terug thuis komen, nadat ze een tijd in PE bij Jabu's grootmoeder had verbleven. Ik gaf Jabu geld, zodat zijn moeder datzelfde weekend nog naar de dokter kon. Uiteindelijk werd beslist dat Jabu's moeder bij haar zus in Bloemfontein zou gaan wonen. Haar zus heeft genoeg financiële middelen om voor Linda te zorgen. Linda vertrok naar Bloemfontein daags nadat ik het vliegtuig nam naar België.Ik hoop dat ze met de hulp van haar zus en een bekwame doketer ondertussen weet waaraan ze lijdt. Ik hoop dat ze een defitge behandeling krijgt en ik hoop dat Jabu nog lang van zijn moeder's aanwezigheid kan genieten...

Na Stellenbosch restte me nog een week in Kwano. Ik heb de tijd die me restte zo nuttig mogelijk gebruikt. Ik heb nog twee bands opgebeld en hun woordvoerder geïnterviewd. Zowel G-Prezz als Woof Squad combineren kwaito en hiphop. Jabu had me gewaarschuwd voor de gansgta - rappers van Gprezz, maar Siya bleek een hele gedreven en intelligente kerel, die een hekel had aan gangsters. Niet hier, zei ie, geen gangsters in Kwano. This is a nice place! En gelijk had ie.De rest van de week leerde ik Jabu's moeder kennen, ging ik foto's trekken in de township, speelde ik gids voor een nest hollanders, ging ik naar het strand met King (die tot mijn verbazing niet kan zwemmen), genoot ik van de koeien op het voetbalveld, las ik mijn boek over voëlvry en u raadt het: voor ik het wist was het weekend.Nu ik het zo zit neer te schrijven...eigenlijk was dat strandbezoek met king echt wel interessant. Het gaf me de kans om es goed met hem te babbelen. Hij is de beste vriend van Jabu en we waren vaak met z'n drieën onderweg, maar met King was ik tot dan toe nog niet veel alleen geweest.Anyway, we spraken bijvoorbeeld over zijn muzikale plannen. Het viel me op hoe gedreven hij was en hoezeer hij wist waar hij naartoe wilde. Het is een vorm van kennis die de meeste muzikanten in Kwano ontberen. Wat natuurlijk logisch is. Ook ik als Belgische muzikant heb bijvoorbeeld weinig verstand van marketing en promotie en zo. Laat staan dat de gemiddelde jongere uit een zuid-afrikaanse township daarin onderlegd is. Maar king dus wel. De reden daarvoor is, denk ik, dat 10 3ple One, de band vab jabu, king en section, al een cd is gaan opnemen in johannesburg. Jabu's broer is er een ster van formaat. Zijn naam is MXO; hij zingt kwaito en doet gouden zaken. Hij heeft hen begeleid en zingt samen met hen op die cd. Dit alles gebeurde op kosten van een rijke zakenman die wel toekomst zag in de band.Maar na een jaar was het geld op en moest 10 3ple One noodgedwongen terug naar huis. Hun huis in Kwano hebben ze gekregen van de staat, voor hun appartement in Johanensburg moesten ze elke maand huur betalen. En dat lukte dus na een jaar niet meer.King bleek doorheen het gesprek een hele aangename, intelligente kerel te zijn, die bovendien echt luisterde naar wat ik vertelde. Vrijwilliger sdie uit Europa naar verre, vreemde landen gaan hebben op voorhand geleerd om respect te hebben voor andermans cultuur en opinie. Daarom ook dat zij heel graag luisteren naar wat lokale mensen hen vertellen. Omgekeerd, zo heb ik uit ervaring geleerd, is dat niet altijd zo. Mensen weten graag waar je vandaan komt en wat je in hun streek komt doen, maar vaak houdt het daar op. Gelukkig zijn er uitzonderingen.Mijn vriendschap met King kreeg nog een grotere boost op zaterdag. Met het nummer 'summer nights' traden we die nacht op in Afrocentric, de discotheek in Kwano. We hadden het nummer twee weken ervoor samen gemaakt. De beats klonken op de achtergrond, het publiek werd van de dansvloer gejaagd en King en ik grepen een micro. Met een hele hoop verbaasde gezichten tot gevolg. Eén club-bezoeker probeerde zelfs, net voor het nummer begon, om me van het podium te jagen. 'You must clear the stage' zei ie. Maar dat gold natuurlijk niet voor de artiesten van die avond. Haha. Het was heerlijk en vooral de beste afsluiter ooit.Eerder op de dag had ik een kleine afscheids-bbq gegeven in de tuin bij Jabu. Gezellige boel, met een leuke mengeling van duitsers, belgen en locals. Shoes, een maat van Jabu, bedankte me halverwege de bbq voor mijn aanwezigheid in de township. Not often whites come and live here, so thank you. Zoiets. Maar heel fijn om zoiets te horen, natuurlijk. Zondag en maandag dook in nog twee keer de oceaan in. De natuurpracht blijft ongelofelijk daar langs de zuidkust en het was met pijn in het hart dat ik voor de laatste keer in en uit de oceaan liep.Maandag pakte ik alles in mijn rugzak (die ondertussen al heel veel van de wereld heeft gezien) en reden bruno, jabu, king en ik naar george. Ik hield me sterk, want zo zijn stoere muzikanten nu eenmaal, en ik nam afscheid van twee jonge gasten, vol talent en schoonheid.Ik hoop dat ze hun dromen kunnen waarmaken. Ik hoop dat ze iets van mij hebben opgestoken. Of op zijn minst van mijn aanwezigheid hebben genoten.I'll never forget about them.

Laatste keer dat ik iets poste, was vlak voor Stellenbosch.Dus daar pik ik de draad weer op. De busrit was oncomfortabel en lang, maar dat intereseert niemand. Belangrijker is dat ik veilig en wel aankwam waar ik moest zijn. Drie nachten lang verbleef ik in Stumble Inn Backpackers. Een hele fijne plek, met een leuke bar, gratis internet en een vriendelijke service. Op donderdag, de dag van mijn aankomst, zou ik Koos kombuis interviewen. Toen ik hem op de middag belde, bleek dat hij op het punt stond naar Bloemfontein te vertrekken. Dikke pech, dus. Hij kwam pas maandag terug en ik bleef maar tot zondag. Alweer dikke pech. Even ter info: Koos Kombuis is één van de artiesten die 1989 deelnam aan de Voëlvry tournee. Samen met hem speelden ook de Geroformeerde Blues band (onder leiding van Johannes Kerkorrel) en Bernoldus Niemand aka James Philips op diezelfde toer. De voëlvry toer was 'the tour that rocked south Africa'. In hun muziek protesteerden Kombuis en de zijnen tegen alles wat op dat moment als de basis van de Afrikaner samenleving werd beschouwd. (blanke zuid-afrikanen worden Afrikaners genoemd) Dat begon natuurlijk met het politieke systeem van de apartheid, maar het ging veel verder. Kerkorrel en zijn kompanen waren het beu. Gatvol, zoals ze dat zelf zeiden. Wat een mooi woord. Nog es: gatvol. Ze waren het beu om in een samenleving te leven waar alles gecontroleerd werd en vragen stellen taboe was. De school, de kerk, de politie, het leger, de regering, ja zelfs de ouders...allemaal moesten ze er aan geloven.Het was een opstand van de jongere generatie tegen hun ouders. Ze waren Afrikaners, ja, dat wel. Trotse Afrikaners zelf. Maar ze wilden af van de smet van de apartheid, ze wilden af de deugdelijkheid van het protestantisme.Geen wonder natuurlijk dat de Voëlvry toer zowel een succes als een ramp werd. Elke stad die de toer aandeed, werd in tweeën gescheurd. De jongeren daagden massaal op. De ouderen waren kritisch. De politie was ronduit agressief. Meerdere concerten werden afgelast door ongeruste eigenaars, maar altijd werd snel een andere zaal gevonden. Het Stellenbosch-concert zou plaatsvinden op de universiteits-campus zelf. De rector, die banden had met ex-president Botha, stelde echter zijn veto. Er kwam massaal protest van de studenten, maar de rector hield voet bij stuk. Uiteindelijk vond het concert toch plaats, even verderop in een feestzaal.De impact van Voëlvry wordt vaak overschat. Sommige menen te weten dat Voëlvry er persoonlijk heeft voor gezorgd dat de apartheid in 1994 werd afgeschaft. Larie, natuurlijk. Aan de andere kant mag de impact van deze beweging ook niet worden onderschat. Het was dan wel geen politieke revolutie, de culturele gevolgen waren enorm. Afrikaans en Afrikaners werden bevrijd van de apartheid. Afrikaner zijn was eindelijk cool en geen enkele jongeling schaamde er zich nog voor om openlijk 'alternatief' of progressief te zijn. Geen Kombuis dus voor mij in Stellenbosch. Maar wel Prof. Grunflingh, departementshoofd geschiedenis. Hij schreef enkele jaren terug een artikel ove Voêlvry en ik praatte er met hem een uurtje over. Hij bracht me ook in contact met Annie Kruger, een studente van hem, die haar thesis ook over populaire muziek en identiteit zal schrijven. Een lotgenote dus.Ik ontmoette Annie de volgende dag en we spraken af bronnen en stukken van onze thesis uit te wisselen. Annie liet me savonds ook het uitgaansleven van de studenten zien. We belandden in Mystic Boer, een coole kroeg in het thema van de Anglo-Boer war. De anglo-boer war is de guldensporenslag van de boeren. Tegen een overmacht Engelsen hielden de Nederlandse inwijkelingen stand en dwongen ze respect af. Meer weet ik er ook niet over. Nog niet. Haha.Op café vertelde Annie me ongelooflijke verhalen uit haar jeugd. Ze groeide op in Merryspruit, een achterlijk boeredorp en een schitterend voorbeeld van hoe deugdelijk en conservatief de Afrikaner samenleving toen was. Elke morgen zong ze met haar klasgenoten bijvoorbeeld liederen uit het FAK-sangboek. Dit boek was geïnspireerd op duitse volksliederen (die indertijd ook door de nazi's werden gebruikt) en was opgesteld door de Federatie voor Afrikaner Kultuursake, een orgaan van de apartheidsregering. Ik interviewde ook nog Louis Esterhuizen. Hij was vroeger lid van een linkse politieke partij en organiseerde een concert uit de voelvry-toer. Tegenwoordig is hij eigenaar van een bookshop en poëet. Ik kwam ook in contact met Matt van litnet. Litnet is een site over Afrikaanse literatuur. Matt beloofde me in contact te brengen met allerhande figuren uit de voëlvry-scene.Zondag keerde ik terug met Thomas, Sander en Goedele, die dat weekend Pieter hadden uitgezwaaid in Kaapstad. Zondagavond laat was ik dan terug in Kwano, klaar voor een laatste week in de township. Voor meer info en wat muziek: www.shifty.co.za

Helemaal in één stuk terug thuis! Ik ga deze blog niet blijven onderhouden; daarvoor is mijn dagelijkse leven lang niet boeiend genoeg. Maar ik ga binnenkort zeker nog een paar berichten posten over mijn laatste dagen in Plette. Er zullen ook nog wel een paar nabeschouwingen volgen. Dus voor mijn trouwe fans op deze blog: blijven komen! Dikke kusJonas

Dag iedereen, Het einde nadert en de beschouwingen sijpelen mijn hoofd binnen. Ik weet dat velen mij straks gaan vragen: en oe wast?. Jammer genoeg bestaat daar geen eenduidig of kort antwoord op, dus voor allen die zich deze vraag stellen. Here we go... Hoe wast? Wel, zalig. Zalig in de zin van intens, ontroerend, interessant,... Moeilijk soms, om eerst mensen te leren kennen als vrienden en daarna hun miserie te weten te komen. Druk ook, af en toe, als ik een interview probeerde geregeld te krijgen. Feestelijk, vaak, vooral in het weekend in de club of op een doordeweekse avond met de vrijwilligers. Adembenemend, het zicht op de zee of de toch door het woud. Makkelijk, veel makkelijker dan verwacht, want hier ging heel veel zweet en stress aan vooraf. Maar Plette is een heerlijk mooie plaats met veel landgenoten en in Kwano heb ik vrienden voor het leven gemaakt. De gesprekken met jabu en de prachtige natuur...dat zijn de dingen die mij steeds weer een gelukzalig gevoel geven. Ik ben blij dat ik die twee dingen heb kunnen combineren. De township kent me nu een beetje, maar de vrijwilligers ook. Een langer verblijf had alles nog intenser en vriendschappelijk gemaakt, maar ik heb heimwee. De grote avonturier met het kleine hartje is blij dat hij over anderhalve week naar huis mag. Aan de andere kant, het is nog niet gedaan of ik wil al aan een nieuw avontuur beginnen. Ik heb met heel veel mensen gepraat en ik weet dat ik voor een paar mensen een hele aangename verrassing ben geweest hier. Ik hou ervan om onder de mensen te zijn en ze op een simpele, luisterende manier te helpen. Ik heb als het ware vanuit een zetel in Kwano de wereld gezien en het heeft een diepe indruk nagelaten. Ik wil in de toekomst graag nog veel meer dan deze keer mijn steentje bijdragen. Een structurele bijdrage leveren. Zoals zovele vrijwilligers hier met hart en ziel doen. Mijn poten onder een project zetten en duwen duwen duwen. Vannacht vertrek ik naar Stellenbosch voor nog een paar interviews. Morgenochtend kom ik aan en zondag ben ik weer terug hier in PLettenberg. Nog één laatste week dan in Kwano en dan gaat het huiswaarts. Gisterenmorgen ben ik gaan helpen in De Sterreweg. Het is een centrum voor mentaal gehandicapte kinderen in New Horizons, een coloured township. Het is een project van Kristien dat nu al een jaar loopt. Ik heb er een voormiddag mee helpen zorgen voor de kinderen in het centrum. Van licht mentaal gehandicapte kinderen tot en met de zwaarste gevallen. Het was pokkelastig en de kindjes luisterden voor geen meter. Dingen zoals schilderen, knippen of zelfs eten gaan moeizaam en vergen veel energie van de verzorger. Het was natuurlijk een fantastische ervaring en de paar glimlachjes maakten alles goed. Heel veel respect voor Sander en Goedele die dit werk elke dag doen. Zo, dat was het, binnenkort meer en tot over een dikke week! Jonas

Dag iedereen,Nog twee weken te gaan en alles gaat nog steeds gesmmerd. Vorige week maandag tot vrijdag heb ik full time in de township gespendeerd. Ik had besloten geen inkopen te gaan doen in het centrum om es elke avond te eten samen met jabu en king, mijn twee muzikale makkers uit Kwano. De vorige weken hadden Bart en ik steevast ons eigen potje gekookt. Het was een heuse ervaring.Elke dag was het afwachten waar en wanneer we gingen eten. Soms kwam iemand om zes uur met een paar stukken kip op de proppen, soms was het acht uur en waren het eieren met vadsige worsten. Onregelmatig, ongezond en eigenlijk nogal schrijnend. Tegelijk was het een fantastische week, waarin ik veel dichter ben komen te staan bij Jabu en KG en we enorm veel pret hebben gehad met onze eigen honger en verveling. We hebben welf een nieuw gerecht uitgevonden onder de naam: CHEPASTA. haha, het recept zal ik jullie besparen. De mensen in Kwano overleven dus wel, maar veel meer dan dat dus ook niet.Het was echter ook de week van de muziek. Kg heeft een kleine studio thuis en we hebben een paar songs opgenomen met behulp van mijn micros en koptelefoon. Op een ervan ben ik trouwens te bewonderen. Ik zing het refrein en rap een van de strofes in het westvlaams. Iedereen is wild van het nummer en ik ook! Ondertussen ben ik al gevraagd door een andere artiest, die ook bij kg zijn nummers komt opnemen, om nog een refrein in te zingen.Verder deed ik deze week nog twee interviews. Een was superinteressant, de andere minder. Maar de dame van het tweede interview heeft me dan wel meegenomen naar een repetitie van haar dansgezelschap en dat was ook heel interessant. Volgende week heb ik nog twee interviews gepland.Woensdag vertrek ik dan waarschijnlijk naar Stellenbosch. Enkele van de vrijwilligers gaan naar Cape Town en ik kan mee met hen op de bus. In Stellenbosch ontmoet ik hopelijk prof Grundlingh en Koos Kombuis en ga ik de belangrijkste platen van Kombuis en Kerkorrel en een naslagwerk over de beweging kopen. Deze zijn niet te vinden hier. Zondag keer ik dan terug voor mijn laatste week in Kwano (snif)Vandaag hebben we een snake park bezocht op enkele kilometers hier vandaan. Ik heb onder andere een meterslange albino python in mijn nek gehad. Deze zijn niet giftig, maar wurgen wel gemakkelijk een volwassen baviaan. Deze was gelukkig tam en braaf. Tot even schrikken als je 30 kilo in je nek krijgt. Prachtige beesten wel, heel gespierd en mooi om zien.Gisteren zijn we nog es naar de club in Kwano geweest. De sfeer is er zalig, niemand is beschaamd om te dansen, je wordt zelf aangemoedigd om te laten zien wat je kan doen. 'Dancing like a white guy' is hier al enkele jaren een geliefde uitdrukking. Vanavond is het diner bij de Belgen van de Sterreweg (een project van Kristien). Dinsdagmorgen ga ik ook helpen in de Sterreweg. Het is een opvangtehuis voor gehandicapte kinderen. De vaste staf is op cursus en alle hulp is welkom.Zo, dat was het voorlopig. De dagen vliegen voorbij, de weken ook en weldra ben ik terug op Belgische bodem. Verwacht geen bruine jongen, de zon schijnt hier al de hele week niet meer. Verdorie toch. Volgende keer toch in de zomer komen!Ik zal de sfeer in de township missen. De mis op zondag, het wasgoed dat hangt te drogen in de zon, de buren die elke morgen gospel spelen voor de hele straat, de kindjes die me aanklampen, de natural charm van KG en Jabu enzoverdermolweni mlungus (bye bye white guys)xJonas

Sinds enkele uren ben ik terug in het land en de duur van de vlucht was er eentje die kon tellen. Ik ben onderweg geweest van 12.00 vrijdag om uiteindelijk om 16.30 vandaag thuis te komen, maar het was het waard. De voorbije drie weken waren werkelijk fantastisch. Ik ben veel te weten gekomen over het land, heb enkele interessante mensen ontmoet en enorm veel mooie momenten beleefd. Toen Jonas enkele maanden geleden zijn Zuid-Afrikaans concept uit de doeken deed en ik in een impulsieve bui voorstelde om mee te gaan is een beslissing die ik me geen seconde beklaagd heb. Ik woon in een land waar verkiezingen verheven zijn tot een nationale sport en men zich noodgedwongen moet drukmaken over ondingen als Brussel-Halle-Vilvoorde (ik geef toe, het is wel interessant voor een "politieke wetenschapper" als mezelf en doe lustig mee), prijs ik mezelf gelukkig dat ik de keerzijde eens gezien heb. Het contrast tussen arm en rijk is bijzonder groot, en er bestaat nog steeds apartheid, zij het niet meer officieel. Ik kan alleen maar hopen dat de situatie verbetert naar de toekomst toe. Jonas en ik hadden geen vast programma dat we volgden, maar onze tijd is goed besteed geweest. We voetbalden met de jongens op straat, dronken pintjes bij een kampvuurtje en deden uitstapjes met utopische uitzichten. Tussen Jonas en mezelf verliep alles ook nagenoeg uitstekend, wat niet evident is voor toch wel twee verschillende karakters die drie weken lang samen nauw optrekken. Merci kerel, voor de fantastische reis, ik heb ervan genoten. Hij blijft nog drie weken daar en heeft nog verschillende interviews en een tripje naar de universiteitsstad Stellenbosch voor de boeg, voor mij is het avontuur ten einde. Ik ben iemand die graag ergens naartoe gaat, maar ook ervan geniet om weer thuis te komen. Een nieuw avontuur staat overigens al voor de deur, namelijk mijn masterjaar, te beginnen zondagavond in mij geliefkoosd kaffee, politika. Cheers!

Vandaag gaan we samen met sven, een andere vrijwilliger uit Kwano op bezoek naar het Robbeg Nature Reserve, een prachtig stukje natuur. Hoera! Het weekend was nogal hectisch. Vrijdags was het dik feest. Jabu moest optreden ergens diep in de township en ik had kristien en de anderen uitgenodigd. Kristien zei dat ze in dat cafe alleen nog maar problemen had gehad, maar ze wilde het te graag zien. Uiteindelijk waren we met zo`n twintig blanken in drie auto`s. haha. een invasie was het. de sfeer in het cafe was grimmig maar ik vond het behoorlijk exciting. niks van problemen gehad trouwens. zaterdag ben ik dan gaan joggen en brunchen op een prachtig strand hier tien minuten vandaan. dat was samen met vijf andere belgen. meeste van hen wonen int stad zelf, dus wij zijn de echte dudes, we staan al bekend als `die vanuit kwano`. het zicht was zalig, we zagen zelf dolfijnen! gisteren naar de mis geweest. twas een katholieke kerk dus het verschil viel nog mee, maar het zingen was prachtig en er werd gedanst! volgende week gaan we naar een echte gospel kerk! Niet veel gezien van Jabu dit weekend. Hij was nagenoeg het hele weekend dronken denk ik. Vrijdag was het nog leuk, omdat ik ook in de wind was, maar voor de rest. Precies een ander mens is hij int weekend. Hij was ook te lui om mee te gaan naar de mis, terwijl wij zouden meegaan met hem. Hij heeft er waarschijnlijk ook al onze huur doorgejaagd. We betalen 25 euro per week voor ons twee. Hij heeft geen werk, dus dat geld zou hij beter gebruiken voor zijne muziek of zo. Nujam wij gaan het hier niet veranderen in een maand tijd. de sfeer in kwano is niet leuk int weekend. het voelt allemaal veel grimmiger aan. ik denk dat ik volgend weekend int belgenhuis ga maffen. das int stad. Woensdag gaan we wsl Jabu zijn familie bezoeken in port elizabeth. maar das nog niet zeker.

You can find us in da club... Gisteren zijn jonas en ik op stap geweest met de Duitse, Belgische en Nederlandse vrijwilligers. Place to be: een marginaal kot, waar ongelooflijk veel volk zich ophoudt en waar onze homies Jabu en KG een optreden gaven. Ik dacht dat ik in politika en Schotland al veel zatlappen gezien had, maar deze jongens van de township kunnen er ook wat van, want woorden als Binge-drinking en het Duitse Komasaufen zijn hier helemaal van toepassing. Aanvankelijk voelde ik me er niet helemaal op mijn gemak, want de club had niet echt een goede reputatie. Gelukkig loodsen Jabu en KG ons overal door. Bekijks hadden we sowieso, en toen KG op het podium op een gegeven moment riep: 'Are there any Belgians in tha house! ' was het hek helemaal van de dam, gelukkig zonder enige problemen. Vandaag kreeg ik bezoek van een 12jarig kereltje waar we regelmatig op straat mee voetballen, een supertalent by the way. Hij zag er een beetje ziek uit, Jabu vroeg wat er scheelde, en toen bleek dat hij gewoonweg honger had. Zijn ogen fonkelden toen ik hem even later salade, biefstuk, brood en een glas cola voorschotelde. Hij voelde zich weer goed daarna, en ik ook.Jonas heeft al enkele interviews achter de rug, met mij is alles dik in orde, dus aleen maar goed nieuws te melden. Laten we hopen dat dat zo blijft!

We zitten nu in centrum plette. plette is eigenlijk een hele leuke , toeristische stad. hier lopen wel kleurlingen rond, maar niet te veel. het is echt AAN de oceaan en gisterenmiddag hebben we de hele middag gezwommen en gebodysurft op de golven. Zaaaaaaalig. We hebben ook een baywatch=filmpke gemaakt met mij in de hoofdrol. haha.na het zwemmen ging kristien ons naar onze slaapplaats brengen in de township, maar jabuli was niet aanwezig. dus hebben we bij de duitsers geslapen. alex zit hier al 10 maanden en heeft van zijn superklein huis een echt paradijs gemaakt. bart sliep in de zetel, ik op een matje op de vloer, maar twas zalig. savonds tot 12u aan het kampvuur gezeten met 4 duitse vrijwilligers en een bende buurtkinderen. ondenkbaar in johannesburg, zeker in een township, maar hier kan dat dus wel. kwanakothula is echt een community met veel social control en heel weinig of zelfs geen gangs en crime. we weten dus nog niet hoe het zal zijn waar we gaan verblijven, maar alle huizen hebben elektriciteit en koud water en een toilet, dus ca va wel. als het echt teveel wordtm kunnen we altijd verhuizen naar het belgenhuis hier in centrum plette. maar je kent mij: zolang het gaat, blijf ik in de township!Ennerdale vorige week was een heel ander verhaal. zalig om familie terug te zienm natuurlijk, maar johannesburg en omstreken is toch veel minder relaxed dan hier. constant op je hoede zijn, bekeken worden, mensen die om geld vragen. we hebben heel veel gedaan, maar allemaal heel westerse dingen. supermarkt, club, drag racing, tv kijken, apartheid museum,... mss zit het nog in mij van de vorige keer, maar gewoon rondlopen in ennerdale doe ik echt niet graag. tis natuurlijk de beste manier om mensen te ontmoeten, maar sinds ik er op klaarlichte dag ben overvallen (vorige keer e, nu niet)...i don`t know...genoeg gezaagd!de baby was zooooo schattig en ze heeft een vader! benji heet ie en hij is nog altijd samen met ronel, de moeder, en ze zorgen echt goed voor hun kind.Bij de prof was het ook zalig, super kerel, rock en roll tot en met. hij woont met 6 anderen in een super groot huis in centrum johannesburg. ik heb hem een half uur geinterviewd en hij heeft me een paar interessante artikels gegeven. toen we gingen slapen, heb ik de kraan kapot gedraaid en het water bleef maar lopen! haha, we hebben hem moeten wakker maken om het te fixen. it happens all the time zei ie gelukkig.zo, dat was voorlopig alleswe gaan vanmiddag terug naar township. we hebben een afspraak met de youth leader in het community centre. hij en de kerel waar we vanaf vnv hopelijk gaan slapen, zouden ons op weg moeten helpen met ons project!

Terwijl Jonas een vriendelijke professor aan het interviewen is, heb ik de tijd om hier eventjes iets te posten. Al moet ik eerlijk zijn, om en bij de 266 hits zonder een post over onze reis zelf geeft ons populariteitsgevoel toch wel een zekere boost:-)Momenteel gaat het ons supergoed af, we hebben heel wat interessante dingen bezocht zoals het apartheidsmuseum, Soweto, dat is het stadsgedeelte waar Nelson Mandela geboren is , Southgate, een paar uitgaansclubs en jawel, een legale drag race. Dat laatste had een CO2-uitstoot die Vera Dua door haar dak zou laten gaan, maar desalniettemin was een super om eens mee te maken.Ons gastgezin was ook supervriendelijk. Ze namen ons overal mee naartoe, en dit met volle goesting. Wat een spontaniteit! Wat ik wel moet toegeven, Zuid-Afrika is een serieuze confrontatie met jezelf. We reden door de straten van Johannesburg en moesten de deuren van binnenuit sluiten en de ramen toedoen, want criminaliteit is nog steeds een groot probleem hier. Los van dit feit, toen we langs de krottenwijken van de stad reden kreeg ik het ook wel even benauwd. Deze mensen leven echt in omstandigheden die je moet gezien hebben om het te geloven. Ik ben dan wel een serieuze levenservaring rijker, maar toch, het stemt tot nadenken.Morgen begint deel twee van de reis: Plettenberg. Volgens insiders is het er werkelijk supermooi, en dat willen we graag geloven! Hier zal Jonas ook in kruisversnelling geraken voor zijn onderzoek, hij kan alvast rekenen op een gemotiveerde assistent!Een feit wat wel jammer was, namelijk dat het huwelijk uitgesteld was omwille van diverse redenen. Benji, de toekomstige schoonzoon van het gezin nam ons dan maar mee naar een lokale populaire club, waar toevallig de verkiezing van miss Bootylicious georganiseerd werd. Toch hebben deze dames geen onvergetelijke indruk bij ons nagelaten, integendeel. Het interview van Jonas loopt zo te zien in een gemoedelijke sfeer, namelijk bij een frisse pint en zo nu en dan eens een ferme lach. Deze professor geeft ons onderdak voor vanavond en brengt ons morgen naar de luchthaven voor onze binnenlandse vlucht.Zo, dit was het dan. Ik hoop hier zo snel mogelijk nog eens iets van ons te laten horen! De foto's volgen later!

Vanmiddag hebben we de afspraak met Kristien, die ons zo een beetje gaan begeleiden in de townships. De reis komt steeds dichterbij, jonas wordt alsmaar opgefokter en ik heb geen enkel idee in wat voor een avontuur ik me gestort heb. Alle verhalen van Jonas over het land worden met zoveel passie verteld, dat ik wel niet anders kan dan daar een supertijd hebben. Ik kijk er alvast naar uit!

Op 3 september is het zover. Dan vertrekken Bart en ik naar de andere kant van de wereld. We beginnen met een bezoekje aan mjin gastgezin van weleer in Johannesburg. Op 8 september is er daar zowaar een trouwfeest! Chesslin, 28 en oudste zoon, treedt die dag in het huwelijksbootje. Daarna reizen we verder naar Plettenberg Bay. Kristien, een Belgische straffe madam, zal ons daar ontvangen en wegwijs maken in de townships. Ze heeft er zelf verschillende projecten lopen. Wij gaan proberen een heuse 'kwaito'-single op te nemen met de lokale jeugd. Op die manier kan ik hopelijk ook de nodige interviews doen voor mijn thesis, die deels handelt over 'kwaito'. Bart keert vanuit Plettenberg terug op 21 september.Ik ga daarna nog een tjidje door. Ik ga zeker al naar de universiteit van Stellenbosch, een paar uur verderop. Ik ga er wat tijd spenderen in de bib, praten met professor Grundlingh en mss ook wat interviews doen. Het tweede deel van mijn thesis gaat namelijk over de blanke rock'n roll uit de jaren '80. Voor dat deel ga ik hopelijk ook een paar artiesten van toen ontmoeten. De onderhandelingen lopen...Op 16 oktober vlieg ik dan vanuit George terug naar Brussel.Op deze blog lezen jullie regelmatig hoe het met ons gaat!